TOEN ER IN GOES NOG GEEN ATLETIEKBAAN WAS

Het is bijna niet voor te stellen, maar 60 jaar geleden was er in Goes geen atletiekbaan. Wel een atletiekclub. AV’56 werd in 1956 opgericht, maar daarvoor waren er al atletiekclubs. Mijn moeder was ook atlete en lid van Hellas. Later legde deze club zich vooral toe op handbal, maar de aanduiding AV voor atletiekvereniging bleef lang in de naam staan. Dat was trouwens ook het geval bij de voetbalvereniging Goes. Officieel heette die club toen GV&AV Goes.

AV’56 trainde toen meestal op het hoofdveld van de voetbal. Het sportpark zag er toen heel anders uit. De ingang was via het pad bij het dierenasiel aan de andere kant van de tennisbanen ( die waren er toen ook al ). Naast het voetbalveld was er een bijveldje in de vorm van een rechthoekige driehoek met een paar zandbakken en een kogelstootring. Op die manier kon er ook voor de technische nummers getraind worden. Dat je bij het hoogspringen in een zandbak plofte, moest je op de koop toe nemen. Per jaar waren er ook 1 of 2 wedstrijden op dat veld. De sprint ging diagonaal en op een rondbaan van ongeveer 300 meter beperkten de langere afstanden zich tot een 800 maximaal 1500 meter.

Getraind werd er alleen in de periode april – september. Die trainingen waren op woensdag en vrijdag en dan voor alle leden tegelijk. Pupillen en masters bestonden nog niet. In de winter werd er in een gymzaaltje getraind en verder dikwijls op zaterdagmiddag als er geen wedstrijd was. We liepen dan vanaf de Withamerstraat ( daar woonde de familie de Munck ) richting Westerschelde. Aan de andere kant van de spoorlijn liep je toen direct buiten de bebouwde kom. Die training was geen lange duurloop, maar een training met allerlei loopvormen en oefeningen.

Een echte atletiekbaan kwam er pas in 1969. Tegenover de 5 sportvelden langs de Westhavendijk ( 1 veld is nu parking ) had men intussen 2 grote grasvelden aangelegd voor algemeen gebruik. Vooral de korfbal en rugby maakten daar gebruik van. Op het veld tegen de Oude Zeedijk begon men in 1968 met de aanleg van een sintelbaan. Op de foto loop ik op dat grote veld met op de achtergrond de eerste werkzaamheden. De sintelbaan werd op 14 mei 1969 geopend met een 3000 meter gewonnen door Piet Vonck. Vergeleken met de kunststofbanen van nu had een sintelbaan veel nadelen. In de winter kon er niet op gelopen worden. Maar ook tijdens het baanseizoen was de baan soms modderig door de regen. Voor elke wedstrijd moest de gemeente nieuwe belijning aanbrengen met kalk. Toch werd er op een goed geprepareerde sintelbaan snel gelopen. Sommige tijden zouden nu nog baanrecord zijn, maar men vond het nodig om na de ingebruikname van de kunststofbaan ook de baanrecords opnieuw in te stellen. Raar, want de baan ligt op dezelfde plek en alleen de ondergrond is veranderd en op het rechte stuk naar de finish zijn er nu maar 6 banen en vroeger 8.  

Wintertraining was op een sintelbaan dus niet mogelijk. Naast de zaaltraining besloot men om in de winterperiode ook een wekelijkse clubtraining buiten te houden. Dat gebeurde op dinsdagavond. Eerst vanaf de Oostwal en dat waren dikwijls rondjes op het parcours van de Wallenloop. Daarna verhuisde men naar Goes – Zuid, waar vanaf eind jaren 60 steeds meer gebouwd werd. Verzamelen bij flat Weidezicht en na het inlopen via Beukenstraat, Kloetingseweg en Fruitlaan volgden er dan tempolopen van ongeveer 500 meter in de Anthony Fokkerlaan. Die straat was toen pas aangelegd, maar liep bij het spoorlijntje dood. Er was dus ’s avonds geen verkeer. Alleen een paar geparkeerde vrachtwagens. Wel een paar lantaarns, dus ideaal voor ongestoord tempowerk bij kunstlicht. En dan nog uitlopen naar het verzamelpunt.

Weer een paar jaar later startte de buitentraining in de winter bij de sporthal. Hier hadden we kleedkamers en voor de liefhebbers was er de mogelijkheid om na de training iets te drinken. De training ging dan meestal via de Kattendijkse dijk, Manneeweg richting Kloetinge en zo terug. Toen nog weinig verkeer, maar lopen in het donker was toch niet altijd een pretje. Vanaf de herfst 1989 kon er ook in de winter op de baan getraind worden, hoewel de officiële opening van de kunststofbaan pas op 12 mei 1990 was. Club blij, trainers blij en atleten blij, want nu kon er altijd veilig getraind worden. En in principe kun je het baanseizoen oprekken, zeker met langere loopnummers en werpnummers. Voor sprinten en springen is kou minder prettig.

Maar intussen is er veel veranderd in de atletiek. Veel hardlopers willen helemaal niet op een atletiekbaan lopen en toch zeker geen wedstrijden. Waar ik in 1976 op de sintelbaan in Goes nog aan 7 wedstrijden vanaf 3000 meter deelnam, is die mogelijkheid er dit jaar voor modale lopers maar 4 keer en dan is AV’56 nog een club met veel organisaties. Maar meestal is de animo gering. Ook sprinters, springers en werpers zijn er nauwelijks. Alleen bij de jongste jeugd. Voor de komende baanwedstrijden zie ik bijna geen senioren en oudere jeugd op de deelnemerslijsten staan. Dan kom ik maar tot 1 conclusie: organisaties anders aanpakken. Niet 2 of 3 wedstrijden van ruim 5 uur met tig onderdelen voor soms nog geen 100 atleten, maar minstens 10 wedstrijden van maximaal 2 uur met 3 onderdelen. Als er dan maar 60 deelnemers zijn is dat nog een aardige bezetting en je hebt per wedstrijd weinig jury nodig. Maar helaas heb ik dit advies al dikwijls gegeven en gaat men op de oude voet door. En omdat ik het niet laten kan: Schrijf in voor het ZK baan op zaterdag 16 augustus en voor Goes on Track op vrijdag 22 augustus.