SCHOENMAKER BLIJF BIJ JE LEEST

Zaterdag 30 mei stond er een verhaaltje in de krant over het WK Hyrox. Dit is een nieuwe sport waarbij hardlopen en krachtoefeningen worden gecombineerd. Een prima manier om fit te blijven. Wij trainden 60 jaar geleden al een beetje op die manier, maar om daar nu een volwaardige sport met kampioenschappen van te maken???? Ik kon het dus niet laten om te reageren en het niveau van de sport en de deelnemers onder de loep te nemen.

Misschien heb ik het helemaal mis en is het over 10 jaar een topnummer op de Olympische Spelen. Per slot van rekening was de triatlon in het begin ook een sport voor zwemmers, wielrenners en hardlopers die in hun eigen sport de top niet konden halen of over hun top heen waren. Later kwamen er echte specialisten, maar dikwijls bleken die in één van de onderdelen toch iets meer uit te blinken en kregen ze juist in die sport de nodige erkenning en waardering. Ook in Zeeland hebben we daar voorbeelden van.

Denk nu niet dat ik tegen het beoefenen van meer sporten ben. Naast het hardlopen ben ik tussen 1967 en 1996 actief geweest als basketballer. Daarna nog recreatief getennist en ook op de racefiets heb ik mijn kilometers gemaakt, maar nooit als deelnemer aan een wedstrijd. Andere sporten kunnen zeker een waardevolle aanvulling zijn op je training. Maar verder vind ik de combisporten triatlon, duatlon en nu dus ook hyrox een kleine ramp voor het niveau van het hardlopen.

Waarom? Ik zal proberen om het uit te leggen aan de hand van een voorbeeld. Stel er zijn in een bepaalde regio ( Zeeland ) 1000 ambitieuze hardlopers. In het gunstigste geval zullen hun prestaties een soort piramide vormen: 1 topper, daarachter 2 á 3 andere podiumkandidaten, vervolgens 10 lopers die bijna altijd in de top 15 eindigen en zo worden de lagen naar onder toe steeds breder tot we op den duur bij de echte “plezierlopers” belanden. Overigens beleven de meeste ambitieuze lopers ook veel plezier aan het lopen.

Bij een dergelijke krachtverhouding zal de topper steeds zijn best moeten doen om de 3 andere podiumkandidaten achter zich te houden. Die 3 blijven hard trainen om eindelijk eens te kunnen winnen. Ze motiveren elkaar dus en dat proces speelt zich ook in de volgende lagen van de piramide af. De besten uit die regio zullen zich ook meten op nationaal gebied en daar krijg je automatisch zo’n zelfde piramide. Een utopie? Nee, want zo zag het hardlopen er 50 jaar geleden uit. En op deze manier handhaaft het Nederlandse langebaanschaatsen zich al 60 jaar in de wereldtop. De kampioenen van nu moeten zich in het najaar weer bewijzen, anders vallen ze af voor de grote wedstrijden.

Wat er daarna bij het hardlopen verkeerd is gegaan? Er kwamen steeds meer wedstrijden of moet ik zeggen “loopoptochten”, zodat de besten uit de regio niet meer tegen elkaar liepen. Deelnemers uit vroeger de 4^e of 5^e rij konden nu plotseling een top 3 scoren, zonder sneller te lopen. De topper moest zich niet meer zo inspannen om te winnen, want de anderen waren er niet altijd. Maar behalve meer hardloopwedstrijden was er ook de mogelijkheid om aan triatlon en duatlon mee te doen en daar kon je met een beetje hardloopkwaliteiten zelfs winnen. Dan is voor sommigen de keuze snel gemaakt. Ook binnen het hardlopen kwamen er nieuwe onderdelen, zoals trailrunning en werd de versnippering nog groter.

Trails zijn weliswaar populair ( of begint dat weer af te nemen ), maar wat zegt het over iemand zijn loopkwaliteiten. Veel van deze dikwijls prima lopers hebben geen aansprekende resultaten op de baan en ook op de weg valt dat bij courante afstanden soms tegen. En dan heb ik het nog niet over van die extreme zaken, waarbij ze in een tempo van 4 km per uur 100 km of meer moeten afleggen.  

Concreet betekende het dat de piramide begon te wankelen. Net onder de top waren de lagen bijna afgeroomd en de eerste lagen daaronder hadden ook steeds minder lopers. Kijk eens op uitslagen hoeveel verschil er soms al zit tussen de winnaar en de 2^e of 3^e. Van echte strijd is dus dikwijls geen sprake meer. Soms kun je aan de hand van de deelnemerslijst de top 10 van een wedstrijd van te voren opschrijven.

Ik zie ook lopers, waarvan ik een paar jaar geleden nog het idee had dat ze veelbelovend waren voor het Zeeuwse hardlopen. Maar door hun “uitstapjes” zijn ze in ontwikkeling stil blijven staan of zelfs achteruit gegaan. Jammer dat zij niet meer energie steken in specifieke hardlooptraining i.p.v. van de combisporten. Natuurlijk leven we in een land van vrijheid…blijheid en mag iedereen doen wat zij/hij wil en het liefste doet. Maar vrijheid betekent ook dat ik mag zeggen dat ik het jammer vind dat hardlopers te snel kiezen voor andere uitdagingen en niet proberen het maximale ( lees snellere tijden ) uit de loopsport te halen.

En voor wie denkt dat dit iets is van de laatste jaren. Zeker niet. Ook in de jaren 90 waren er in Zeeland al lopers die met goede tijden van net boven de 15 minuten over 5000 meter en een marathon rond de 2.30 uur kozen voor de triatlon en ook nationale subtoppers traden in hun voetsporen. Atleten met tijden van 3.39 over 1500 meter, 8.21 op de 3000 meter steeple, 13.52 en 29.19 over 5000 en 10000 meter kozen voor tig titels in de duatlon. Leuk voor die sporters en de insiders, maar verder is dat niet of weinig in het nieuws geweest. En het niveau van het hardlopen werd nog meer onderuit gehaald. Dus “schoenmaker blijf bij je leest”. Foto: Trainden deze atleten voor het ZK Hyrox 1968?